Clematis integrifolia

Clematis integrifolia należy do najstarszych uprawianych powojników: sprowadzona do ogrodów z południowo-wschodniej Europy już w 1573 roku, została naukowo opisana przez Carla von Linné w 1753 roku – i do dziś uchodzi za gatunek wyjściowy dla ponad 100 odmian i mieszańców grupy Integrifolia. Jej dzwonkowate kwiaty o średnicy 4–6 cm zwisają na smukłych szypułkach, mają cztery wąskie, lekko odgięte działki kielicha w intensywnym błękicie oraz żółte do kremowobiałych pręciki; delikatny zapach, a potem dekoracyjne, jedwabiście srebrzyste owocostany dopełniają obrazu.

Od czerwca do września roślina nieprzerwanie wytwarza nowe kwiaty na tegorocznym pędzie. Przy wysokości około 75 cm pozostaje zwarta i nie pnie się samodzielnie: jako luźno kępiasta półkrzewiasta bylina opiera się o sąsiednie rośliny lub małą podporę. Czyni ją to idealną partnerką dla rabaty bylinowej, towarzyszką róż i niskich krzewów lub rośliną do donicy na słonecznym tarasie; rośnie na każdym stanowisku od słonecznego po półcieniste, o ile korzenie i podstawa pozostają chłodno zacienione.

Clematis integrifolia jest bardzo dobrze mrozoodporna (strefa 5, do ok. -28 °C) i zimą wycofuje się całkowicie do karpy korzeniowej. Jako roślina grupy cięcia 3 jest w marcu mocno przycinana do około 10 cm, aby wiosną silnie odbiła i obficie kwitła. Niewymagająca i odporna, jak przystało na gatunek dziki sprawdzony od wieków, nadaje się znakomicie także dla początkujących.