Właściwe stanowisko dla Clematis

Najlepiej jeszcze przed zakupem powojnika należy zastanowić się nad stanowiskiem. Jeśli stanowisko jest już ustalone, pojawia się pytanie, która z licznych odmianbędzie się na nim dobrze czuć.

Ale nawet jeśli na targu roślin, w szkółce lub przy innej okazji nie mogli się Państwo oprzeć, powinni Państwo przynajmniej przed posadzeniem Clematis zastanowić się, gdzie ma to nastąpić.

Jakie jest więc idealne miejsce dla Clematis w ogrodzie ?

Ogólnie niestety nie da się na to odpowiedzieć, ponieważ poszczególne grupy botaniczne mają bardzo różne wymagania. Wszystkim wspólne są jednak następujące zasady:

• unikać zastoin wody, powojniki nie znoszą mokrego stanowiska
• unikać gorąca u podstawy, czyli w strefie korzeniowej, w razie wątpliwości zacienić
• dobra cyrkulacja powietrza nigdy nie zaszkodzi

Kolejną, niemożliwą do pominięcia stałą przy wyborze stanowiska są spodziewane rozmiary tych pnączy – czyli zapotrzebowanie na miejsce.
Proszę krytycznie sprawdzić, czy podane w opisach odmian wysokości wzrostu naprawdę mieszczą się w wybranym miejscu – a w razie wątpliwości zmierzyć. Zbyt często wybiera się odmianę rosnącą zbyt silnie i kilka lat później ma się „problem”. Czy Państwa jabłoń, w którą Montana ma wrosnąć, naprawdę ma 7 m wysokości ?

W ten sposób dochodzimy do kolejnego wymagania wobec stanowiska dla Clematis – podpory.
Tylko nieliczne powojniki rosną swobodnie, prawie wszystkie chcą wspinać się albo po innej roślinie, albo po sztucznej podporze . Ta oczywiście wyznacza granice zarówno pod względem warunków świetlnych, jak i fizycznych wymiarów. Nasza rada: proszę je uwzględnić przy wyborze Clematis lub poszukiwaniu stanowiska dla już zakupionej rośliny.

Jeśli ustalono już, że Clematis „pasuje” do miejsca, należy jeszcze wyjaśnić m.in. wystawę, a w wielkiej rodzinie Clematis istnieją tu różnice zależne od gatunku. Nie trzeba ich koniecznie postrzegać jako ograniczenia, lecz raczej jako szansę, by dzięki odpowiedniej wiedzy znaleźć odmianę tolerującą nawet trudne miejsce.

W przybliżeniu wymagania poszczególnych grup botanicznych wobec stanowiska można ująć mniej więcej tak:

Wcześnie kwitnące gatunki dzikie z grupy Atragene bardzo dobrze tolerują miejsca zacienione i półcieniste, przy czym szczególnie Clematis Alpinai pokrewne nie lubią pełnego słońca.

Powojniki górskie (Cl. montana) nie znoszą mokrych stóp jeszcze bardziej niż inne gatunki, tolerują zarówno słońce, jak i półcień, a z miejsc zacienionych zwykle wyrastają na tyle wysoko, że przynajmniej częściowo znajdują się w słońcu. W ich przypadku należy też koniecznie unikać stanowisk w zagłębieniach terenu, w których zimą zbiera się zimne powietrze, które, jak wiadomo, „opada” w dół.

Dla powojników włoskich / viticella jest dość obojętne, gdzie zostaną posadzone, niektóre odmiany tolerują także bardzo zacienione północne strony, a wiele z nich w pełnym słońcu osiąga szczyt formy.

Okazałe mieszańce wielkokwiatowe czują się ogólnie dobrze w słonecznych i półcienistych miejscach w ogrodzie. Niektóre w słońcu mają jednak skłonność do dość szybkiej utraty koloru – a przecież o niego tu głównie chodzi – i szybko nieco blakną. Czy więdnięcie Clematis ma coś wspólnego ze stanowiskiem, zwłaszcza z (brakiem) odpływu wody, czy nie, jest nadal przedmiotem sporów, ale mokrego stanowiska też raczej nie chcą.

Z kolei żółte powojniki z grupy Tanguticatakże chętnie rosną w pełnym słońcu lub półcieniu, i raczej na suchszym niż wilgotnym podłożu.

Większość powojników zielnych o charakterze bylin oraz powojniki teksańskieznosi zarówno pełne słońce, jak i bardziej zacienione miejsca. Szczególna wskazówka: wśród tych pierwszych jest wiele odmian, które wprost nadają się do zacieniania podstawy innej rośliny.

Rodzime powojniki (Cl. vitalba)są tak silnie rosnące, że nawet czysto północna strona jest dla nich w sam raz, o ile zaopatrzenie w składniki pokarmowe jest właściwe, a podstawa nie stoi w pełnym słońcu.