Clematis integrifolia

Clematis integrifolia behoort tot de oudste in cultuur zijnde bosranken: al in 1573 vanuit Zuidoost-Europa in tuinen geïntroduceerd, beschreef Carl von Linné de wilde soort in 1753 wetenschappelijk – en tot op de dag van vandaag geldt ze als de oorspronkelijke soort voor meer dan 100 cultivars en hybriden van de Integrifolia-groep. Haar 4–6 cm grote, klokvormige bloemen knikken aan slanke stelen, tonen vier smalle, licht teruggebogen kelkbladen in krachtig blauw en gele tot roomwitte meeldraden; een zachte geur en aansluitend decoratieve, zijdeachtig-zilverige vruchtstanden maken het beeld compleet.

Van juni tot september vormt de plant voortdurend nieuwe bloemen aan de scheut van dit jaar. Met een hoogte van ongeveer 75 cm blijft ze compact en klimt ze niet zelf omhoog: als los polvormend groeiende halfheester-vasteplant leunt ze tegen buurplanten of een kleine steun aan. Dat maakt haar tot een ideale partner voor de vasteplantenborder, als begeleider van rozen en lage struiken of als kuipplant op het zonnige terras; ze gedijt op elke standplaats van zonnig tot halfschaduwrijk, mits wortels en plantvoet koel beschaduwd blijven.

Clematis integrifolia is zeer goed winterhard (zone 5, tot ca. -28 °C) en trekt zich 's winters volledig terug in de wortelstok. Als plant van snoeigroep 3 wordt ze in maart krachtig teruggesnoeid tot ongeveer 10 cm, zodat ze in het voorjaar krachtig doorloopt en rijk bloeit. Onveeleisend en robuust, zoals het een al eeuwenlang bewezen wilde soort betaamt, is ze ook voor beginners uitstekend geschikt.