Clematis mandshurica

De clematis Clematis mandshurica komt uit de droge struikgebieden en bosranden van Noordoost-China, Mongolië, Noord-Korea en Siberië; ze werd voor het eerst beschreven in 1857 door Franz Josef Ruprecht. Botanisch behoort ze tot de sectie Flammula – nauw verwant aan Clematis terniflora. Haar kleine, stervormige bloemen verschijnen in rijke pluimen: wit, met gele meeldraden en een intense, honingachtige geur die bijen en vlinders aantrekt.

Met een hoogte van circa 200 cm bloeit Clematis mandshurica van juli tot augustus, soms tot in september. Als kruidachtige vaste plant klimt ze niet zelf, maar leunt ze tegen klimhulp, schuttingen of naburige struiken – ideaal dus voor natuurtuinen, geurtuinen of als overgangsbeplanting tussen tuindelen. Op een zonnige standplaats ontplooit de geur zich het krachtigst, maar de plant verdraagt ook halfschaduw.

Clematis mandshurica is zeer winterhard (zone 5, tot ca. -28 °C) en daarbij verrassend onderhoudsarm: volgens ervaringsberichten interesseren zelfs slakken zich niet voor haar. Voor krachtige groei en rijke bloei snoeit u de plant in maart terug tot ca. 10 cm (snoeigroep 3). In de herfst toont ze bovendien aantrekkelijke, glanzende zaadstanden – een tuinhoogtepunt tot ver in het koude seizoen.