Clematis 'Gravetye Beauty'

Clematis texensis 'Gravetye Beauty' werd in 1914 door de Franse kweker Francisque Morel gekweekt uit een kruising van Clematis texensis met een grootbloemige soort (vermoedelijk 'Gipsy Queen', 'Comtesse de Bouchaud' of 'Ville de Lyon') en door William Robinson vernoemd naar zijn tuin Gravetye Manor. Haar tulpvormige, klokvormige bloemen openen zich wijd en tonen een krachtig, fluweelachtig rood zonder de violette ondertoon die veel andere rode clematissen eigen is – aan de achterzijde schemeren de kelkbladen grijsroze.

Met haar relatief late, maar ongewoon lang aanhoudende bloeitijd van juli tot oktober zet 'Gravetye Beauty' accenten tot ver in de herfst. Bij een wuchshoogte tot 400 cm is zij uitstekend geschikt voor latwerk, pergola's en schuttingen op zonnige tot halfschaduwrijke standplaatsen; de wortelzone moet daarbij koel en beschaduwd blijven, bijvoorbeeld door lage buurplanten of een laag grind. Na de bloei sieren bovendien zijdeglanzende zaadpluizen de plant.

'Gravetye Beauty' is winterhard tot zone 7 (-17,7 tot -12,3 °C) en behoort tot snoeigroep 3: zij bloeit aan het nieuwe hout en wordt daarom jaarlijks in maart stevig teruggesnoeid tot circa 25 cm. De jonge nieuwe uitloop reageert gevoelig op laat, nat-koud sneeuwweer – bescherming van de scheuten voorkomt rot. Ook goede luchtcirculatie en voldoende besproeiing in het voorjaar verdienen aandacht, omdat de soort net als andere Texensis-afstammelingen enigszins vatbaar is voor meeldauw.