Clematis 'Bill MacKenzie'

De Clematis 'Bill MacKenzie' werd in 1968 door de Engelse tuinierster en kweekster Valerie Finnis aan de Waterperry School of Horticulture gewonnen uit een kruising van C. orientalis en C. tangutica en draagt de naam van haar 'grote vriend en mentor' William Gregor MacKenzie, conservator van de Chelsea Physic Garden. In 1976 ontving ze bij een RHS-tentoonstelling de Award of Merit; later volgde de gerenommeerde RHS Award of Garden Merit. Haar 5-6 cm grote bloemen stralen in een rijk donkergeel, zijn klokvormig hangend en dragen vier dikke, licht glanzende kelkbladeren met opvallende paarsbruine meeldraden.

Met een groeihoogte tot 400 cm is 'Bill MacKenzie' een van de krachtigste soorten van de tangutica-groep en heeft ze navenant ruimte nodig: grote schuttingen, prieeltjes, pergola's en rankgerusten kan ze snel en dicht begroenen. Ook als weelderige bodembedekker op grotere oppervlakken maakt ze een uitstekende indruk. Zonnige tot halfschaduwrijke standplaatsen bevallen haar; ze verdraagt ook droge en voedselarme grond – alleen waterstagnatie of zware kleigrond zijn haar niet bekomen. Een bijzonder herfsteffect ontstaat wanneer naast de laatste bloemen de zijdeachtig-zilveren pluimvruchten zich ontvouwen, die tot in de winter aantrekkelijk blijven, terwijl het blad vaak nog tot begin november groen is.

'Bill MacKenzie' is zeer winterhard (zone 5, tot ca. -28 °C) en werkelijk onderhoudsvriendelijk: snoei de plant in maart consequent terug tot 25 cm — dat bevordert krachtige nieuwe groei en rijke bloei. Wie de decoratieve pluimvruchten niet wil missen, kan het snoeien ook uitstellen tot het vroege voorjaar, wanneer de pluimvruchten hun sierwaarde hebben verloren.