Rosa Rugosa

Al in 1796 werd de aardappelroos uit Japan ingevoerd. Hieruit ontstonden talrijke hybriden die uitstekend geschikt zijn als haag.

Veel van deze zeer sterke struiken bloeien door en geuren sterk. Het zijn goede rozenbottelrozen met veel vruchtvlees, die ook graag om in te maken of voor thee worden gebruikt. Vanwege deze opvallende vruchten worden ze vaak ook appelroos genoemd. De diepgroene, dikke bladeren met soms een mooie herfstkleur lijken sterk op die van aardappelen. Een onbekende roos als rugosa-hybride herkennen is daardoor relatief eenvoudig. 

Rosa rugosa en haar hybriden zijn uiterst robuust, weinig veeleisend en winterhard. Ze zijn ook geschikt voor zandgrond; zelfs zoute standplaatsen en andere problematische bodemomstandigheden worden verdragen. Diep geplant ontstaan vrij snel uitlopers - als dat niet gewenst is, helpt een wortelscherm.

Door deze uitstekende eigenschappen en de gemakkelijke verzorging ziet men rugosa-rozen in de openbare ruimte vaak als windscherm, op groenstroken of op duinen. Een klassiek gebruik is ook de Friesenwall (Friese wal). Vanwege de grote verspreiding op Sylt heet de aardappelroos in het hoge noorden in de volksmond ook 'Syltroos', verder naar het zuiden 'duinroos'.

Als sierplant in de tuin zijn Rosa rugosa en haar sterk geurende hybriden vooral geschikt voor standplaatsen met veel ruimte waar weinig onderhoud gewenst is. Ze worden ook graag gebruikt voor grootschalige beplanting of in een rozenhaag. Solitair of op standplaatsen met beperkte ruimte wordt een wortelscherm aanbevolen.