Clematis 'Markhams Pink'

De Clematis 'Markhams Pink' werd in 1935 gekweekt door Ernest Markham, destijds hoofdtuinman van het beroemde Gravetye Manor in Engeland. In zijn boek Clematis (1935) beschreef hij haar als C. macropetala var. markhamii – een van zijn mooiste kwekingen met heldere roze bloemen. Nog datzelfde jaar onderscheidde de Royal Horticultural Society haar met de Award of Merit (AM); in 1993 volgde de begeerde onderscheiding met de RHS Award of Garden Merit (AGM). De halfgevulde, knikkende klokvormige bloemen van 6-8 cm verschijnen in een zacht, licht roze: buitenste kelkbladen omsluiten een dichte krans van lichtere staminodiën en crèmewitte meeldraden en geven de bloem haar karakteristieke volheid.

'Markhams Pink' opent haar bloemen in april en mei en behoort daarmee tot de vroegste clematissen die er zijn. De hoofdbloei valt weelderig uit – erna verschijnen tot in de herfst decoratieve, zijdeachtige zaadstanden, die na verloop van tijd veranderen in pluizig-zilverige sluiers. Met een hoogte van circa 300 cm is ze uitstekend geschikt voor latwerk, obelisken, pergola's en rankgitters tegen gevels. Een bijzondere kracht van deze soort is haar tolerantie voor elke windrichting: ze gedijt zowel op een zonnige plek als tegen schaduwrijke noordkanten en is daarmee een van de veelzijdigste lenteklimmers.

'Markhams Pink' is buitengewoon winterhard en doorstaat temperaturen tot -28,8 °C (zone 5). Als atragene-clematis komt ze zonder regelmatige snoei toe; wie de plant binnen de perken wil houden, snoeit haar in juni na de bloei terug tot circa 100 cm. De atragene-groep groeit bij voorkeur in goed doorlatende, niet te voedselrijke grond – wateroverlast dient te worden vermeden. Eenmaal ingeburgerd toont 'Markhams Pink' zich onderhoudsarm en langlevend.