Clematis viticella

Clematis viticella komt oorspronkelijk uit Zuid-Europa en West-Azië tot aan de Kaukasus en Iran en behoort tot de langst gekweekte waldreben: al vóór 1569 in Engeland aangekomen, beschreef Carl von Linné de soort in 1753 wetenschappelijk in zijn Species Plantarum. Tot op de dag van vandaag is ze de stamvorm van de gehele Viticella-groep, waaruit talrijke bekende rassen zijn voortgekomen. Haar knikkende, klokvormige bloemen verschijnen afzonderlijk aan de scheut van dit jaar, zijn 4-5 cm groot, blauwviolet van kleur en dragen lichtgele tot crèmekleurige meeldraden.

Van juli tot september bloeit Clematis viticella onafgebroken en daarmee aanzienlijk langer dan de meeste grootbloemige rassen. Met een hoogte van circa 300 cm is ze uitstekend geschikt als klimplant voor latwerk, rankgestellen en pergola's, maar rankt ze ook graag door kleinere bomen, struiken en rozen. Ze gedijt op zonnige tot halfschaduwrijke standplaatsen – of het nu zuid-, noord-, west- of oostzijde is – zolang de grond en het wortelgebied koel en beschaduwd blijven, en stelt over het geheel genomen slechts geringe eisen aan bodem en klimaat.

Clematis viticella is zeer winterhard (zone 5, tot ca. -28 °C) en trekt zich 's winters sowieso terug tot de onderste 30 tot 80 cm van de scheuten. Als snoeigroep-3-plant snoeit u haar in maart flink terug tot ca. 25 cm, zodat ze in het voorjaar krachtig uitloopt en rijk bloeit. Tegenover de gevreesde clematisverwelking is deze robuuste wilde soort aanzienlijk weerbaarder dan grootbloemige hybriden – een reden waarom ze ook uitstekend geschikt is voor beginners en onderhoudsarme tuinen.