Clematis viticella

Clematis viticella pochodzi pierwotnie z południowej Europy i zachodniej Azji aż po Kaukaz i Iran i należy do najdłużej uprawianych powojników w ogóle: dotarła do Anglii już przed 1569 rokiem, a Karol Linneusz opisał gatunek naukowo w 1753 roku w swoim dziele Species Plantarum. Do dziś jest formą macierzystą całej grupy Viticella, z której wywodzi się wiele znanych odmian. Jej zwieszone, dzwonkowate kwiaty pojawiają się pojedynczo na tegorocznym pędzie, mają 4-5 cm, są zabarwione niebieskofioletowo i mają jasnożółte do kremowych pręciki.

Od lipca do września Clematis viticella kwitnie nieprzerwanie, a tym samym wyraźnie dłużej niż większość odmian wielkokwiatowych. Przy wysokości wzrostu około 300 cm doskonale nadaje się jako pnącze na szpalery, rusztowania dla pnączy i pergole, ale chętnie wspina się też przez mniejsze drzewa, krzewy i róże. Rośnie na stanowiskach od słonecznych do półcienistych – czy to po stronie południowej, północnej, zachodniej czy wschodniej – o ile gleba i strefa korzeniowa pozostają chłodne i zacienione, i ogólnie ma niewielkie wymagania co do gleby i klimatu.

Clematis viticella jest bardzo mrozoodporna (strefa 5, do ok. -28 °C) i zimą i tak zamiera aż do dolnych 30 do 80 cm pędów. Jako roślina grupy cięcia 3 należy ją w marcu mocno przyciąć do ok. 25 cm, aby wiosną silnie wypuszczała pędy i obficie kwitła. Wobec obawianego więdnięcia Clematis odporny gatunek dziki jest wyraźnie bardziej odporny niż wielkokwiatowe mieszańce – to jeden z powodów, dla których doskonale nadaje się też dla początkujących i do ogrodów łatwych w pielęgnacji.