Clematis montana 'Grandiflora'

Clematis montana 'Grandiflora' została odkryta w XIX wieku w północnych Indiach w górach Himalajów i trafiła przez angielski zakład ogrodniczy Veitch do Europy, gdzie zakwitła po raz pierwszy w 1844 roku – do dziś uchodzi za jedną z odmian o największych kwiatach wśród powojników górskich, na co wskazuje już jej nazwa ('grandiflora', łac. wielkokwiatowa). Jej miseczkowate kwiaty o średnicy 6–8 cm są śnieżnobiałe i mają jaskrawożółte pręciki na tle ciemnozielonego listowia.

Od maja do czerwca 'Grandiflora' przez kilka tygodni pokrywa się obfitością kwiatów. Dzięki ogromnej sile wzrostu doskonale nadaje się do porastania dużych drzew, iglaków, długich płotów, a także pergoli i fasad – do mniejszych podpór lub do donicy jest natomiast zbyt silna. Najbardziej odpowiada jej stanowisko słoneczne do półcienistego z chłodną, zacienioną strefą korzeniową, znosi przy tym każdą stronę świata.

'Grandiflora' jest mrozoodporna (strefa 7, do ok. -17 °C) i została nagrodzona przez Royal Horticultural Society wyróżnieniem Award of Garden Merit. Należy do grupy cięcia 1 i w dużej mierze obywa się bez cięcia; w czerwcu można ją przyciąć do ok. 100 cm, aby ukierunkować wzrost. Zwłaszcza w pierwszą jesień i zimę gleba nie powinna być zbyt mokra – najlepiej sadzić wiosną, aby młoda roślina mogła się dobrze zadomowić.