Clematis flammula

Clematis flammula to dziki gatunek Clematis z rejonu Morza Śródziemnego i Afryki Północnej, uprawiany w europejskich ogrodach już od XVI wieku – jeden z najdłużej znanych gatunków Clematis w ogóle. Jej czysto białe, gwiazdkowate kwiaty osiągają do 5 cm, mają bladożółte pręciki i wydzielają intensywny zapach przypominający głóg i migdały, który rozwija się szczególnie po deszczu i o zmierzchu.

Clematis flammula kwitnie od czerwca do lipca i osiąga przy tym wysokość około 100 cm. Gatunek nadaje się dzięki temu dobrze na mniejsze podpory, obeliski i szpalery, a także do uprawy w donicy na balkonie i tarasie. Najlepiej czuje się na w pełni słonecznym, ciepłym i osłoniętym od wiatru miejscu z przepuszczalną glebą – jej delikatny system korzeniowy nie znosi zastoju wody, dlatego woli glebę raczej ubogą niż ciężką, zagęszczoną.

Clematis flammula należy do grupy cięcia 3 i w marcu jest mocno przycinana do około 10 cm – sprzyja to kompaktowemu pokrojowi i obfitości kwiatów latem. Jest dobrze mrozoodporna (strefa 5, do ok. -28 °C) i za osłonięte, słoneczne stanowisko odwdzięcza się szczególnie intensywnym zapachem. Uwaga: sok rośliny może po kontakcie ze skórą działać drażniąco – przy cięciu i pielęgnacji zaleca się noszenie rękawic.