Clematis napaulensis

Clematis 'napaulensis' nie jest odmianą hodowlaną, lecz dziko rosnącym gatunkiem z Himalajów Wschodnich i południowo-zachodnich Chin; jej epitet gatunkowy przypomina o ojczyźnie w regionie Nepalu. W 1912 roku kolekcjoner roślin George Forrest sprowadził ją z chińskiej prowincji Yunnan do Anglii, początkowo pod nazwą Clematis forrestii, zanim została sklasyfikowana pod obecną nazwą. Pachnące kwiaty o średnicy 3 cm mają żółty kolor i zdobią je długie, purpurowoczerwone pręciki, wyraźnie wystające ze zwieszonych, dzwonkowatych kwiatów.

Główne kwitnienie trwa od października do lutego i przypada tym samym na ubogi w kwiaty okres zimowy, gdy kwitnie niewiele innych pnączy. Przy wysokości wzrostu około 300 cm 'napaulensis' nadaje się na szpalery i cieplejsze powierzchnie ścian o wystawie południowej; ponieważ jej pędy prawie same się nie wiją i szybko drewnieją, szczególnie na początku sensowna jest podpora dla pnączy. Najlepiej czuje się na słonecznym, ciepłym i osłoniętym miejscu, na przykład przed ścianą południową.

'napaulensis' jest mrozoodporna do strefy 9 (-6,6 do -1,2 °C), a zatem w polskim gruncie tylko warunkowo mrozoodporna – najlepiej rośnie na osłoniętym stanowisku w łagodnym klimacie lub w donicy z zimowaniem bez mrozu. Aby uzyskać silny wzrost i obfite kwitnienie, należy ją w marcu przyciąć do około 100 cm. Niezwykłe: roślina jest zimozielona i wycofuje się od wczesnego lata do jesieni, gdy pędy są bez liści i wyglądają na obumarłe – w tej fazie spoczynku nie należy ciąć, ponieważ nowy odrost zaczyna się dopiero na początku jesieni.